Oprowadzałam po zamku gości i podczas robienia zdjęć w części renesansowej dostrzegliśmy na wyświetlaczach aparatów drzwi zawieszone pomiędzy krokwiami poddasza. Na zdjęciach uchwyciliśmy też zawieszoną na deskach czerwoną linę. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby te obiekty istniały naprawdę. Ale ich nie było - wspomina szczecinianka Monika Piotrowska.

Pani Monika przez rok zarządzała zespołem zamkowo-pałacowym w Międzylesiu i w maju 2008 roku spotkała ją ta dziwna przygoda.

Pod koniec maja w najstarszej części międzyleskiego zamku zdarzają się takie niesamowite zjawiska. Miejscowi łączą ich występowanie z rodem założycieli średniowiecznej warowni. Zamek istniał już na przełomie XIII i XIV wieku, ale dopiero łużycki rycerz von Glaubitz (zwany też Gluboszem) wykupił okoliczne ziemie z rąk cystersów i w drugiej dekadzie XIV wieku rozbudował Międzylesie. Jego ród przyczynił się do rozkwitu tej ziemi. Posiadał też inne, nieodległe zamki, jak Karpień czy Sczerba.

Żyjący na początku następnego stulecia rycerz z tej rodziny, Otto zwany Schramme, często opuszczał swoją gotycką siedzibę i zostawiał w niej piękną małżonkę, której imię jest pogrążone w mrokach historii.

Pewnego razu, podczas nieobecności Ottona, w 1428 roku na Międzylesie napadli husyci i spalili zamek, z którego pozostała jedynie wieża zwana od tamtej pory Czarną. Legenda głosi, że von Glaubitz opuszczał dom w gniewie i ukarał zdradliwą małżonkę przymusowym osamotnieniem w wieży. Gdy nieszczęsny pan wrócił do Międzylesia, zastał zamek w płomieniach. Na próżno jednak szukał żony. W zgliszczach Czarnej Wieży nie znalazł jej żywej, ale, co najdziwniejsze, nie znaleziono też ciała pięknej pani. Od tamtej pory duch małżonki Ottona nawiedza zamek nocami. Największe nagromadzenie tajemniczych zjawisk występuje pod koniec maja, kiedy prawdopodobnie obchodzona jest rocznica śmierci Białej Damy.

To niejedyna legenda związana z międzyleskim kompleksem pałacowo-zamkowym. Od średniowiecza zamek rozrósł się wokół ruin Czarnej Wieży, która współcześnie jest biała. Do starych murów dobudowano zamek renesansowy z niewielkim dziedzińcem wewnętrznym oraz dwa barokowe skrzydła pałacowe i kościół parafialny pod wezwaniem Bożego Ciała.

Obiekt ten na wysokości pierwszego piętra jest połączony korytarzem z jednym skrzydłem pałacu. Po spustoszeniu zamku przez Szwedów, przeszedł w ręce austriackiego możnowładcy Michaela Ferdynanda hrabiego von Althann. To on sprowadził do Międzylesia włoskiego architekta Jacobo Carove, który zaprojektował dwa pałacowe skrzydła utrzymane w stylu barokowym.

Według IV tomu kroniki miasta, czyli "Historii Miasta i Parafii Międzylesie", jeden z potomków hrabiego, Michał Wacław II, żyjący w latach 1686-1738, ożenił się szczęśliwie z piękną Julianną. Zakochani w sobie małżonkowie doczekali się trojga dzieci, ale ich sielankę przerwała przedwczesna śmierć kobiety. Zrozpaczony hrabia, by upamiętnić ukochaną, nazwał w 1707 obecną ulicę Powstańców Śląskich "Zaułkiem Julianny".

Duch kobiety, według przekazów, pojawia się w nazwanym swoim imieniem zaułku. Błąka się, szukając swego ukochanego Wacława. Śmierć Julianny pokazuje też fresk umieszczony po lewej stronie prezbiterium przypałacowego kościoła. Panią na łożu śmierci żegnają na malowidle klęczący hrabia i dzieci.
- To niezwykle rzadkie zjawisko, by świecki fresk umieszczano w kościelnym prezbiterium - zauważył ksiądz Jan Tracz, proboszcz parafii Bożego Ciała w Międzylesiu.

Ksiądz dotarł też do legendy na temat kościelnej wieży. Miejscowi twierdzą, że burzę można wywołać, bijąc w zawieszony na wieży dzwon. Dawno temu bijący w dzwony podczas burz dzwonnik został rażony piorunem i zginął na miejscu. Od tamtej pory podczas burzy mieszkańcy słyszą dźwięk bijącego dzwonu, choć w kościelnej wieży w tym czasie nikogo nie ma. Prawdopodobnie w ten sakralny instrument uderza tamten pechowy dzwonnik.